Saturday, April 11, 2009
Thursday, February 19, 2009
Back To Basic
+klein.jpg)
The Hoodoogang
Back to Basic
Na enkele jaren de podia te hebben betreden als een quintet beslist
The Hoodoogang om vanaf heden back to basic te gaan.
U leest het goed beste vrienden, The Hoodoogang weer in een traditionele viermansbezetting.
Verder zijn ze volop bezig met het werken aan een project waarover U ten gepaste tijde meer zal vernemen.
Keeping The Hoodooblues alive
Back to Basic
Na enkele jaren de podia te hebben betreden als een quintet beslist
The Hoodoogang om vanaf heden back to basic te gaan.
U leest het goed beste vrienden, The Hoodoogang weer in een traditionele viermansbezetting.
Verder zijn ze volop bezig met het werken aan een project waarover U ten gepaste tijde meer zal vernemen.
Keeping The Hoodooblues alive
De Ferre, El Grande, Gette & Raf
Monday, January 12, 2009
New years reception in Hamme
Het Parochiehuis – Hamme – 09/01/2009
Het begin van het jaar is zoals altijd voorzien voor nieuwjaarsrecepties en andere drankaangelegenheden. Zo ook bij Blues Oan Daa Stoazze, waar ze het jaar altijd inzetten met een drankje , een hapje en een goed bluesoptreden.
Het vroor dat het kraakte vorige vrijdag, -9° gaf de thermometer in mijn wagen aan, maar een echte bluesvent laat zich niet intimideren door een klein beetje kou, dus met z’n allen naar Het Parochiehuis alwaar The Hoodoogang de receptie zou opluisteren.
Bij aankomst werden wij ontvangen met een glaasje “bubbels” en op tijd en stond een hapje. Ik moet zeggen dat ze weten hoe ze het volk moeten in de watten leggen daar in Hamme. Best gezellig maar waren wij niet gekomen voor een streepje blues?
Het was lang geleden dat wij The Hoodoogang nog live aan het werk hadden gezien. Wegens verschillende omstandigheden , hadden de jongens besloten een sabbath-tijd in te lassen. Eerlijk gezegd, dat had hen geen windeieren gelegd.
Slechts met 4, want saxofonist Walter Vos had gepast voor deze gelegenheid, maar ik moet eerlijk bekennen dat de rest van de band, het gemis van de sax ruimschoots wisten te compenseren.
Al zeg ik het zelf, maar de stem van shouter El Grande is er stevig op vooruit gegaan en ik kreeg ook de indruk dat hij zich bevrijder voelde op het podium en zijn ding niet meer zo krampachtig aan de man wist te brengen. Ondertussen ook een andere drummer in de persoon van Raf Devlieghere, die zich enorm kweet van zijn taak zeker als je in de ritmesectie nog een klasbak lopen hebt als Geert Zonderman op de 5-snaren bas.
Persoonlijk vind ik die man één van de beste bassisten van België , enorm sober maar hij weet telkens weer geweldige dingen uit zijn instrument te halen die een mens met verstomming laten staan.
Last but not least, nog een topper, in persoon van Fernando Neris. Terug van weggeweest maar nog niets van zijn stijl en zijn klasse verloren. Hij speelde met stijl zowel op Fender, jazzgitaar of lapsteel, veel maakte het hem eigenlijk niet uit.
We kregen twee sets voorgeschoteld met wat een Best of… van The Hoodoogang moest worden. The good old gang is back in town. Waarom een recept veranderen als het eten toch smaakt?
Uit de eerste set onthouden wij vooral een stevige ‘Go Ahead ’N Scratch’ , waarna Fernando met een leeg glas rhum (hij had de inhoud net ervoor in zijn keelgat gegoten) van jetje gaf of de lapsteel met ‘One More Drink’ , ‘Her & You’ en een stevige afsluiter genaamd ‘Laptop Boogie’.
Na een kleine pauze konden de enthousiaste aanwezigen zich opmaken voor de twee ronde, die begon met echte Hoodoo-music onder het mom van ‘You Hoodooded Me’, daarna een beetje funky met ‘Funk Yourself’ en tijd voor enkele klasse covertjes met ‘Don’t Turn You Heater Down’ van Tommy Castro en Duke Robillards ‘Too Hot To Handle’.
Iedereen lustte er wel pap van en gezelligheid was troef. Het was dan ook bijna middernacht toen we ons mochten opmaken voor de toch meer dan verdiende bissers.
Eens te meer hebben de jongens van The Hoodoogang bewezen dat ze hun strepen meer dan hebben verdiend.
Om toch even een tipje van de sluier op te lichten wil ik toch even kwijt dat ze deze zomer het Blues Oan Daa Stoazz Festival mogen afsluiten als begeleidingsband van Janice Harrington. We zijn benieuwd.
Ondertussen ben ik nog meer benieuwd naar het volgend optreden in Hamme , waar Lea Gilmore een live cd zal komen opnemen in het kader van haar ‘In The Spirit’ tournee waar ze een ode brengt aan de muziek van de grote Mahalia Jackson en daar kijken we zeker naar uit.
Marcel
http://www.bluesoandaastoazze.com/concertverslagen.htm
Het begin van het jaar is zoals altijd voorzien voor nieuwjaarsrecepties en andere drankaangelegenheden. Zo ook bij Blues Oan Daa Stoazze, waar ze het jaar altijd inzetten met een drankje , een hapje en een goed bluesoptreden.
Het vroor dat het kraakte vorige vrijdag, -9° gaf de thermometer in mijn wagen aan, maar een echte bluesvent laat zich niet intimideren door een klein beetje kou, dus met z’n allen naar Het Parochiehuis alwaar The Hoodoogang de receptie zou opluisteren.
Bij aankomst werden wij ontvangen met een glaasje “bubbels” en op tijd en stond een hapje. Ik moet zeggen dat ze weten hoe ze het volk moeten in de watten leggen daar in Hamme. Best gezellig maar waren wij niet gekomen voor een streepje blues?
Het was lang geleden dat wij The Hoodoogang nog live aan het werk hadden gezien. Wegens verschillende omstandigheden , hadden de jongens besloten een sabbath-tijd in te lassen. Eerlijk gezegd, dat had hen geen windeieren gelegd.
Slechts met 4, want saxofonist Walter Vos had gepast voor deze gelegenheid, maar ik moet eerlijk bekennen dat de rest van de band, het gemis van de sax ruimschoots wisten te compenseren.
Al zeg ik het zelf, maar de stem van shouter El Grande is er stevig op vooruit gegaan en ik kreeg ook de indruk dat hij zich bevrijder voelde op het podium en zijn ding niet meer zo krampachtig aan de man wist te brengen. Ondertussen ook een andere drummer in de persoon van Raf Devlieghere, die zich enorm kweet van zijn taak zeker als je in de ritmesectie nog een klasbak lopen hebt als Geert Zonderman op de 5-snaren bas.
Persoonlijk vind ik die man één van de beste bassisten van België , enorm sober maar hij weet telkens weer geweldige dingen uit zijn instrument te halen die een mens met verstomming laten staan.
Last but not least, nog een topper, in persoon van Fernando Neris. Terug van weggeweest maar nog niets van zijn stijl en zijn klasse verloren. Hij speelde met stijl zowel op Fender, jazzgitaar of lapsteel, veel maakte het hem eigenlijk niet uit.
We kregen twee sets voorgeschoteld met wat een Best of… van The Hoodoogang moest worden. The good old gang is back in town. Waarom een recept veranderen als het eten toch smaakt?
Uit de eerste set onthouden wij vooral een stevige ‘Go Ahead ’N Scratch’ , waarna Fernando met een leeg glas rhum (hij had de inhoud net ervoor in zijn keelgat gegoten) van jetje gaf of de lapsteel met ‘One More Drink’ , ‘Her & You’ en een stevige afsluiter genaamd ‘Laptop Boogie’.
Na een kleine pauze konden de enthousiaste aanwezigen zich opmaken voor de twee ronde, die begon met echte Hoodoo-music onder het mom van ‘You Hoodooded Me’, daarna een beetje funky met ‘Funk Yourself’ en tijd voor enkele klasse covertjes met ‘Don’t Turn You Heater Down’ van Tommy Castro en Duke Robillards ‘Too Hot To Handle’.
Iedereen lustte er wel pap van en gezelligheid was troef. Het was dan ook bijna middernacht toen we ons mochten opmaken voor de toch meer dan verdiende bissers.
Eens te meer hebben de jongens van The Hoodoogang bewezen dat ze hun strepen meer dan hebben verdiend.
Om toch even een tipje van de sluier op te lichten wil ik toch even kwijt dat ze deze zomer het Blues Oan Daa Stoazz Festival mogen afsluiten als begeleidingsband van Janice Harrington. We zijn benieuwd.
Ondertussen ben ik nog meer benieuwd naar het volgend optreden in Hamme , waar Lea Gilmore een live cd zal komen opnemen in het kader van haar ‘In The Spirit’ tournee waar ze een ode brengt aan de muziek van de grote Mahalia Jackson en daar kijken we zeker naar uit.
Marcel
http://www.bluesoandaastoazze.com/concertverslagen.htm
Tuesday, May 06, 2008
Hoodoogang Back In Business
Hallo bluesmensen en fanaten!!!
Zoals sommige van jullie al weten, ben ik door een hele verhaal geweest in de laatste maanden: kanker. Daarom moest ik al mijn optredens annuleren en staat The Hoodoogang helemaal stil sinds eind 2007. Na de chemokuur voel ik me nu beter, ondanks ik eind mei nog door een zware operatie moet gaan. In de zommer zal ik weer de gitaar in mijn handen nemen!!!
In elk geval, het is al gepland: The Hoodoogang komt terug, we hebben al enkele gigs in zicht. Ik heb er goesting in, potverdekke!!!
Hoop jullie bij die optredens weer te zien!!!
Tot binnenkort!!!
Groetjes van De (nu kalekop) Ferre!!!
Zoals sommige van jullie al weten, ben ik door een hele verhaal geweest in de laatste maanden: kanker. Daarom moest ik al mijn optredens annuleren en staat The Hoodoogang helemaal stil sinds eind 2007. Na de chemokuur voel ik me nu beter, ondanks ik eind mei nog door een zware operatie moet gaan. In de zommer zal ik weer de gitaar in mijn handen nemen!!!
In elk geval, het is al gepland: The Hoodoogang komt terug, we hebben al enkele gigs in zicht. Ik heb er goesting in, potverdekke!!!
Hoop jullie bij die optredens weer te zien!!!
Tot binnenkort!!!
Groetjes van De (nu kalekop) Ferre!!!
Wednesday, April 09, 2008
All our songs available on-line
Now you can listen to all our recordings through the small player below. We made the songs available to everybody. They are all complete. All our three albums. You can also buy each song separately or each album as a whole if you wish. We set a low price ($7.99, around 5 euro per album) due to the quality mp3 offers. Hope you like the songs!!!
Monday, April 07, 2008
Enkele reviews van onze tour met Kellie Rucker
Gelezen op de Blues & Rootssite van Rootstime :
Kellie Rucker dan, klein maar fijn, zoals het spreekwoord zegt. De uit Oklahoma City komende Kellie met een gestalte van 1,52 meter kent haar vak, bijgestaan door de Hoodoogang, zonder “El Grande” a.k.a (onze) Blueswalker. Met zijn twee meter zou het contrast met Kellie waarschijnlijk wat groot geweest zijn, en nog een extra shouter zou bovendien ook van het goede teveel zijn. Vandaag vanaf de zijlijn dus voor “El Grande”. Ook stergitarist Fernando was er spijtig genoeg niet bij, een slepende ziekte heeft hem tijdelijk op een zijspoor geplaatst, maar wij hopen hem zo snel mogelijk weer bij The Gang aan het werk te zien om dat prachtige lap steel slidewerk weer te kunnen bewonderen. Get well soon, Fernando! Hij werd echter adekwaat vervangen door gitarist Herman Peters. Kellie ging sterk van start met “Ain’t It The Right One” en toonde onmiddellijk dat ze een echte meester op bluesharp is, haar ruige bluesy stemgeluid lijkt het best te omschrijven als Bonnie Raitt in overdrive. Het ene hoogtepunt volgde het andere op met onder andere “Ride Me”, het langzamere “Blues Is Blues” en “Ain’t Hit Bottom”, een drinking song. Een van de sterkste song van dit optreden bleef voor ons echter de boogie in echte “Hooker ’n Heat” stijl, “Cook For You”. Een hakkende, gortdroge en hechte ritmesectie en dito gitaar van Herman leggen de goede basis voor Kellie’s scheurende mondharmonica en “gritty” stemgeluid. Kippevel. “Tied Up, Tied Down and Twisted” nog zo ééntje, het gaat maar door tot het einde. Dit festival kan nu al niet meer stuk.
Gelezen op de site van Rootsville:
Kellie Rucker & the Gang (The Hoodoogang zonder vocalist El Grande) is de volgende. Ik had me Kellie groter voorgesteld, maar eigenlijk is ze maar een Ruckertje. Ondanks haar geringe afmetingen in alle mogelijke richtingen, herbergt dit klein machientje een stevige rock-stem en genoeg longinhoud om de trillamelletjes van haar smoelschuiven danig te laten flapperen. The (Hoodoo)Gang toont zich van zijn beste kant en danst naar de wensen van Kellie. Deze heeft al heel wat kilometers op de teller, ik schat ze vanachter in de veertig, maar daar heeft haar show niet onder te lijden. Ze vliegt er nog altijd goed in en haar libido lijkt ook nog in orde. Geen menopauzes bij deze Texaanse katjes, onze medewerker Michel weet er alles van. Het scheelde niet veel of hij zat backstage de trouwpartij te regelen. Een nerveuze set van onze Kellie. Al was het nog maar het tweede live-podium van the Hoodoogang met Ruckertje, konden ze haar toch bijgebeend houden. “Rock Me Baby”, “Blues Is Blues”, “Divin’ Duck”, “Tied Up Tied Down”, al deze nummers laten je verstaan dat up-tempo overheerste. Eén devoot nummer,”Church of Texas” opgedragen aan haar moeder. En “Cook for You” opgedragen aan onze Michel. Hij kromp zowaar in mekaar, alsof zijn appendix gesprongen was. Stevige set van Kellie, en haar set bluesharpjes (Lee Oskar) heeft ze niet voor de show meegebracht…of juist wel natuurlijk. Ik bedoel dat ze er begot goed mee uit de voeten kan. Net een Texaanse Dartevelle. Acht op tien.
Gelezen op de site van Keys & Chords :
Ik had met het beetje tijd dat me zaterdag nog restte op de site van Kellie Rucker gaan piepen om een idee te krijgen wat me te wachten stond zondag-namiddag, en dat zag er veelbelovend uit als men rekening houdt met wie deze dame ooit het podium deelde. Dus de zondagmiddag was klaar om terug wat muziek op mij te laten afkomen met name Kellie Rucker & The Gang (speciaal voor deze gelegenheid herdoopt tot deze naam.) Na de soundcheck even een praatje met El Grande, de zanger en stuwende kracht achter The Hoodoogang, om te vernemen of het met de zieke Fernando al wat beter ging (bij deze veel beterschap gewenst). Blijkbaar niet en daarom moest men dus nog steeds een beroep doen op een vervanger om het gitaarwerk in goede banen te leiden. Herbie, zo noemt hij, deed dit dan ook voortreffelijk. Nadat Eddy (de baas en uitbater van de club) iedereen had verwelkomd en dat waren er heel wat die dag, opende The Hoodoogang de set die uiteindelijk bijna twee uur duurde met nummers als ‘Need Somebody’, ‘Messin' With The Kid’, en ‘Hideway’. Dan kondigde El Grande de Californische aan die prompt vroeg om op de eerste rijen niet te roken wat op gefronste wenkbrauwen werd onthaald. En met reden, want vanaf het moment dat deze dame haar mondharmonica ter hand nam blies ze zowat de eerste vier rijen omver door verstomming en toonde haar kwaliteiten. En dan die stem, ze lijkt ongelooflijk sterk op die van Bonnie Raitt (ook wat dat roken betreft want waar hebben we dat nog gehoord?), maar dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat beide dames zo'n typische én herkenbare blues spelen. De ganse act werd heel strak afgewerkt met weinig of geen ruimte voor de voortreffelijk spelende leden van The Gang, wat ik wel spijtig vond. The Hoodoogang beschouw ik toch als een van de betere Vlaamse groepen.
Gelezen op de Weblog van The Bluesman:
Na Dede door naar de tweede set van Kellie Rucker & The Gang. Ook dit kleine dametje bewijst ongelooflijk veel in haar mars te hebben met een geweldige en krachtige stem. Ook haar mondharmonicakunsten zijn ruim boven modaal te noemen. Kellie is op dit moment op tournee door Europa en zou als begeleidingsband met The Hoodoogang uit Belgie gaan optreden. The Hoodoogang heeft tijdelijk de naam gewijzigd in The Gang vanwege de ziekte van gitarist Fernando Neris. En zoals zanger El Grande heel treffend en uit pure vriendschap richting Fernando vertelde: “zonder Fernando is er geen Hoodoogang”.
Volgens velen was het optreden van Kellie Rucker & The Gang één van de hoogtepunten van het festival. Zelf kan ik moeilijk oordelen, want ik heb gewoon stomweg mijn tijd staan te verkletsen tijdens het optreden. Ik hoop dan ook van harte tijdens het Drijf-in festival in Giethoorn aanstaande zomer nog een kans te krijgen. Hoogtepunt? Ach, voor de een was het Kellie Rucker & The Gang, voor de ander was het Livin’BluesExperience en voor weer een ander Dede Priest.
Gelezen op Bluesbreeker :
In de Gooth zaal maakt Kelly Rucker met haar Belgische band The Gang haar opwachting. Deze Amerikaanse dame tourt de laatste tijd nogal veel door België en heeft daar met haar rauwere bluesstem en haar harpspel nogal indruk gemaakt. Ook nu doet ze dat in Ridderkerk met eigen werk en covers. Aansprekend eigen werk dat mij nogal charmeerde is het nummer ‘Ain’t Hit Bottom’ afkomstig van haar eerste cd. Ook haar uitvoeringen van ‘Oooh Baby’ en ‘Crossroads’ klinken erg goed. Ik ga er vanuit dat ook blues Nederland haar zal ontdekken. De eerste stappen heeft ze in Ridderkerk genomen. Zij zal tijdens dit festival twee sets verzorgen. Deze tweede set wordt geheel akoestisch geopend en dat klinkt net zo strak als hetgeen ze electrisch hebben gespeeld.
Kellie Rucker dan, klein maar fijn, zoals het spreekwoord zegt. De uit Oklahoma City komende Kellie met een gestalte van 1,52 meter kent haar vak, bijgestaan door de Hoodoogang, zonder “El Grande” a.k.a (onze) Blueswalker. Met zijn twee meter zou het contrast met Kellie waarschijnlijk wat groot geweest zijn, en nog een extra shouter zou bovendien ook van het goede teveel zijn. Vandaag vanaf de zijlijn dus voor “El Grande”. Ook stergitarist Fernando was er spijtig genoeg niet bij, een slepende ziekte heeft hem tijdelijk op een zijspoor geplaatst, maar wij hopen hem zo snel mogelijk weer bij The Gang aan het werk te zien om dat prachtige lap steel slidewerk weer te kunnen bewonderen. Get well soon, Fernando! Hij werd echter adekwaat vervangen door gitarist Herman Peters. Kellie ging sterk van start met “Ain’t It The Right One” en toonde onmiddellijk dat ze een echte meester op bluesharp is, haar ruige bluesy stemgeluid lijkt het best te omschrijven als Bonnie Raitt in overdrive. Het ene hoogtepunt volgde het andere op met onder andere “Ride Me”, het langzamere “Blues Is Blues” en “Ain’t Hit Bottom”, een drinking song. Een van de sterkste song van dit optreden bleef voor ons echter de boogie in echte “Hooker ’n Heat” stijl, “Cook For You”. Een hakkende, gortdroge en hechte ritmesectie en dito gitaar van Herman leggen de goede basis voor Kellie’s scheurende mondharmonica en “gritty” stemgeluid. Kippevel. “Tied Up, Tied Down and Twisted” nog zo ééntje, het gaat maar door tot het einde. Dit festival kan nu al niet meer stuk.
Gelezen op de site van Rootsville:
Kellie Rucker & the Gang (The Hoodoogang zonder vocalist El Grande) is de volgende. Ik had me Kellie groter voorgesteld, maar eigenlijk is ze maar een Ruckertje. Ondanks haar geringe afmetingen in alle mogelijke richtingen, herbergt dit klein machientje een stevige rock-stem en genoeg longinhoud om de trillamelletjes van haar smoelschuiven danig te laten flapperen. The (Hoodoo)Gang toont zich van zijn beste kant en danst naar de wensen van Kellie. Deze heeft al heel wat kilometers op de teller, ik schat ze vanachter in de veertig, maar daar heeft haar show niet onder te lijden. Ze vliegt er nog altijd goed in en haar libido lijkt ook nog in orde. Geen menopauzes bij deze Texaanse katjes, onze medewerker Michel weet er alles van. Het scheelde niet veel of hij zat backstage de trouwpartij te regelen. Een nerveuze set van onze Kellie. Al was het nog maar het tweede live-podium van the Hoodoogang met Ruckertje, konden ze haar toch bijgebeend houden. “Rock Me Baby”, “Blues Is Blues”, “Divin’ Duck”, “Tied Up Tied Down”, al deze nummers laten je verstaan dat up-tempo overheerste. Eén devoot nummer,”Church of Texas” opgedragen aan haar moeder. En “Cook for You” opgedragen aan onze Michel. Hij kromp zowaar in mekaar, alsof zijn appendix gesprongen was. Stevige set van Kellie, en haar set bluesharpjes (Lee Oskar) heeft ze niet voor de show meegebracht…of juist wel natuurlijk. Ik bedoel dat ze er begot goed mee uit de voeten kan. Net een Texaanse Dartevelle. Acht op tien.
Gelezen op de site van Keys & Chords :
Ik had met het beetje tijd dat me zaterdag nog restte op de site van Kellie Rucker gaan piepen om een idee te krijgen wat me te wachten stond zondag-namiddag, en dat zag er veelbelovend uit als men rekening houdt met wie deze dame ooit het podium deelde. Dus de zondagmiddag was klaar om terug wat muziek op mij te laten afkomen met name Kellie Rucker & The Gang (speciaal voor deze gelegenheid herdoopt tot deze naam.) Na de soundcheck even een praatje met El Grande, de zanger en stuwende kracht achter The Hoodoogang, om te vernemen of het met de zieke Fernando al wat beter ging (bij deze veel beterschap gewenst). Blijkbaar niet en daarom moest men dus nog steeds een beroep doen op een vervanger om het gitaarwerk in goede banen te leiden. Herbie, zo noemt hij, deed dit dan ook voortreffelijk. Nadat Eddy (de baas en uitbater van de club) iedereen had verwelkomd en dat waren er heel wat die dag, opende The Hoodoogang de set die uiteindelijk bijna twee uur duurde met nummers als ‘Need Somebody’, ‘Messin' With The Kid’, en ‘Hideway’. Dan kondigde El Grande de Californische aan die prompt vroeg om op de eerste rijen niet te roken wat op gefronste wenkbrauwen werd onthaald. En met reden, want vanaf het moment dat deze dame haar mondharmonica ter hand nam blies ze zowat de eerste vier rijen omver door verstomming en toonde haar kwaliteiten. En dan die stem, ze lijkt ongelooflijk sterk op die van Bonnie Raitt (ook wat dat roken betreft want waar hebben we dat nog gehoord?), maar dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat beide dames zo'n typische én herkenbare blues spelen. De ganse act werd heel strak afgewerkt met weinig of geen ruimte voor de voortreffelijk spelende leden van The Gang, wat ik wel spijtig vond. The Hoodoogang beschouw ik toch als een van de betere Vlaamse groepen.
Gelezen op de Weblog van The Bluesman:
Na Dede door naar de tweede set van Kellie Rucker & The Gang. Ook dit kleine dametje bewijst ongelooflijk veel in haar mars te hebben met een geweldige en krachtige stem. Ook haar mondharmonicakunsten zijn ruim boven modaal te noemen. Kellie is op dit moment op tournee door Europa en zou als begeleidingsband met The Hoodoogang uit Belgie gaan optreden. The Hoodoogang heeft tijdelijk de naam gewijzigd in The Gang vanwege de ziekte van gitarist Fernando Neris. En zoals zanger El Grande heel treffend en uit pure vriendschap richting Fernando vertelde: “zonder Fernando is er geen Hoodoogang”.
Volgens velen was het optreden van Kellie Rucker & The Gang één van de hoogtepunten van het festival. Zelf kan ik moeilijk oordelen, want ik heb gewoon stomweg mijn tijd staan te verkletsen tijdens het optreden. Ik hoop dan ook van harte tijdens het Drijf-in festival in Giethoorn aanstaande zomer nog een kans te krijgen. Hoogtepunt? Ach, voor de een was het Kellie Rucker & The Gang, voor de ander was het Livin’BluesExperience en voor weer een ander Dede Priest.
Gelezen op Bluesbreeker :
In de Gooth zaal maakt Kelly Rucker met haar Belgische band The Gang haar opwachting. Deze Amerikaanse dame tourt de laatste tijd nogal veel door België en heeft daar met haar rauwere bluesstem en haar harpspel nogal indruk gemaakt. Ook nu doet ze dat in Ridderkerk met eigen werk en covers. Aansprekend eigen werk dat mij nogal charmeerde is het nummer ‘Ain’t Hit Bottom’ afkomstig van haar eerste cd. Ook haar uitvoeringen van ‘Oooh Baby’ en ‘Crossroads’ klinken erg goed. Ik ga er vanuit dat ook blues Nederland haar zal ontdekken. De eerste stappen heeft ze in Ridderkerk genomen. Zij zal tijdens dit festival twee sets verzorgen. Deze tweede set wordt geheel akoestisch geopend en dat klinkt net zo strak als hetgeen ze electrisch hebben gespeeld.
Wednesday, January 02, 2008
SAD NEWS
Sad news to start the new year.
Our guitarplayer Fernando is seriously ill. Therefore The Hoodoogang will be on non active untill further notice.
Our support and love is with him and we hope he will soon be healed so he can bring back joy to us with his lovely guitarwork.
The Hoodoogang
Our guitarplayer Fernando is seriously ill. Therefore The Hoodoogang will be on non active untill further notice.
Our support and love is with him and we hope he will soon be healed so he can bring back joy to us with his lovely guitarwork.
The Hoodoogang
Friday, November 30, 2007
Saturday, November 03, 2007
Optreden Café Goei Volluk te Cuijk
El Grande , geweldig genoten van jullie muziekspel, een ieder was dik tevreden.
Menig muzikant kwam kijken naar jullie, dit zag ik zo langs het podium.
De sfeer was als vanouds , een soort Jukejoint gevoel , dat is een gevoel dat je alleen kunt kennen als je gegrepen wordt door het Bluesvirus.
Geweldige muzikanten stuk voor stuk, de Blues wordt met passie neergezet, een iedere zijn juiste bijdrage, en uiteraard grensverleggend naar andere muziekstijlen , waarvan de Jazz mijn feestje is , en jullie zeker niet schromen.
Voor mij was dit een feestje waar ik lang naar uit heb gekeken en weer een geweldige beleving was.
Hoodoogang bedankt en tot ziens in Bluesland............
Met dank aan Kees.
Terug te vinden op : Bluesforum.nl
Menig muzikant kwam kijken naar jullie, dit zag ik zo langs het podium.
De sfeer was als vanouds , een soort Jukejoint gevoel , dat is een gevoel dat je alleen kunt kennen als je gegrepen wordt door het Bluesvirus.
Geweldige muzikanten stuk voor stuk, de Blues wordt met passie neergezet, een iedere zijn juiste bijdrage, en uiteraard grensverleggend naar andere muziekstijlen , waarvan de Jazz mijn feestje is , en jullie zeker niet schromen.
Voor mij was dit een feestje waar ik lang naar uit heb gekeken en weer een geweldige beleving was.
Hoodoogang bedankt en tot ziens in Bluesland............
Met dank aan Kees.
Terug te vinden op : Bluesforum.nl
Wednesday, October 17, 2007
Subscribe to:
Posts (Atom)
