Vanaf heden is The Hoodoogang officieel op non actief gezet.

Via deze weg willen wij alle organisatoren, promotors, fans en muziekliefhebbers bedanken voor hun interesse en samenwerkingen in het verleden.

Maar niet getreurd...........
3 leden hebben echter besloten de samenwerking verder te zetten en een nieuwe band Deja-Blue is hieruit ontstaan.

Christmas Time in New Orleans

Een livereview :

Rond de kerstperiode komen ook in de Banana Peel de religieuze gevoelens naar boven. Niet dat ze nu plots een levende kerststal organiseren en een os en ezel naar binnen sleuren. Neen, men blijft binnen de zwarte muziek en dan kom je al vlug uit bij Gospel. Janice Harrington werd gecontacteerd om de Banana Peel om te toveren tot een tijdelijke kapel. Dat leek geen slechte keuze want het palmares van Janice ziet er niet min uit. Lange tijd heeft ze samengewerkt met bluesgitarist Ken Lending, stond nog samen op het podium met Frank Sinatra en Lionel Hampton en mocht ook al het publiek opwarmen dat een ticket gekocht had voor B.B. King. Met dergelijke referenties mag je aannemen dat je op zeker kan spelen en dit moet ook Franky Banana Peel gedacht hebben. Ondanks het gure weer van de afgelopen dagen was de opkomst meer dan behoorlijk te noemen. Zelfs de vaste bezoekers uit het noorden van Frankrijk hadden zich niet laten afschrikken door het beetje sneeuw dat nog her en der op de wegen lag. Het laatste optreden van 2009 in de Peel was dan ook een beetje speciaal te noemen want het was het 999-ste concert dat ze inrichtten sinds hun bestaan. Als je een beetje opgelet hebt in de lagere school weet je dat het eerste concert van 2010 nummer 1000 zal zijn en dat belooft iets speciaals te worden.
Het concert begon met een muzikaal nummertje waarbij Werner Guertler op trombone, Simon Holiday op piano en Raf Devlieghere van de Belgische Hoodoogang het podium innamen. Ondertussen was Franky zich aan het klaarmaken om de 67-jarige Janice naar het podium te begeleiden en niet veel later kwam deze glinsterende dame het podium op. De outfit had ze zeker kunnen dragen op het moment dat ze met Frank Sinatra in een of ander casino in Las Vegas optrad. Met "Happy Days" nodigde zij het publiek uit om mee te zingen, want dat is wat Gospelzangeressen verwachten in de samenhorigheid van een Kerstmisviering. Bij aanvang was dat misschien nog wat aarzelend, maar eenmaal de kelen wat beter gesmeerd waren door een Hommelbier, ging het volume de hoogte in.
Het is bijna Kerstmis en daar passen kerstliederen bij. "Santa Claus" en "Rudolph" passeerden de revue en voor "Blue Christmas" van Elvis riep ze de hulp in van Patrick aka El Grande die de zang bij de Hoodoogang op zich neemt. Voor een blues/shouter is een Gospel een hele aanpassing, maar een bluesman zou geen bluesman zijn, moest hij zich niet uit de slag trekken en de chemie tussen Janice en Patrick werkte. Vele vrouwelijke aanwezigen hadden liever de echte Elvis gehoord maar door omstandigheden was dit nu eenmaal niet mogelijk.

Een korte pauze en een kleine elektriciteitsonderbreking, waarbij Janice in het donker en zonder versterking nog een paar gospels vertolkte. In de Kersttijd eeuwen geleden moesten ook de herders het zonder verlichting doen. Eens het euvel hersteld mocht in de tweede set Simon Holiday eerst solo twee boogie nummers brengen waarna de rest van de muzikanten het podium opkwam. Janice bracht een ode aan Gershwin met "Summertime" en ook Louis Armstrong mocht op haar enthousiaste instemming rekenen met "Wonderful World". Dat Patrick in dit nummer niet het juiste timbre van stem had, deerde niet. Het publiek nam zelf de zangpartij op zich en brulde het op Armstrongse wijze uit hoe mooi het leven wel niet was. Rond de kerstperiode is iedereen vergevingsgezind.

The Lumixus Man
Rootstime

Oordegem

Moving On

Beste publiek,

Het is tijd voor mij om iets anders dan The Hoodoogang te doen. Ik verlaat dus de band.

29ste augustus zal het laatste optreden van Fernando als gitarist van The Hoodoogang.

Tot dan!

Fernando.

Blues Oan Daa Stoazze with Janice Harrington (USA)

Blues Oan Daa Stoazze with Janice Harrington (USA).

...Janice Harrington brengt samen met The Hoodoogang een wervelende show tijdens haar eenmalig optreden in Hamme.

Omstreeks 21:30h was het dan zo ver, presentator van dienst Marcel kondigde aan dat het einde van de negende editie in zicht was maar dat er nog één grote dame stond te trappelen om het plein in te pakken. Alvorens deze dame de stage betrad werd het publiek warm gespeeld door El Grande en The Hoodoogang. Als gastmuzikant herkenden we ook nog JJ Louis van Rusty Roots op de Hammond en persoonlijk kon ik de nummers van The Hoodoogang wel smaken met die Hammond erbij. Helaas kregen we maar drie nummers van hen te horen en dan kondigde El Grande de Lady of Blues, Soul en Gospel aan, niemand minder dan Janice Harrington.

Misschien niet dadelijk een bekende naam in ons kleine Belgenland maar buiten onze grenzen is ze dat wel. Ze vloog erin met de bekende klassieker "Let The Goodtimes Roll" en al meteen had ze het publiek op haar hand. Ondanks haar derde leeftijd was ze nog vrij vinnig en lenig en kreeg ze gitarist Fernando zelfs op de knieën. Ondanks dat de band maar een kleine drie uur samen hebben gerepeteerd voor deze act zetten ze hier een knappe prestatie neer. Maar het echte vuurwerk komt er wanneer Janice El Grande er terug bijhaalt en ze enkele duetten doen. Janice laat ons een totaal andere El Grande zien dan we gewend zijn, zelfs soul en gospel liggen hem zeker niet slecht. Samen werken ze met songs als "CC Rider", "Rock Me Baby" en "This Little Light Of Mine" naar een hoogtepunt toe. En het publiek, danst, roept en zingt mee en geniet met volle teugen.

Janice en El Grande gaan zo op in hetgeen ze doen dat ze haast vergeten de bis als bis te laten. Marcel moet vlug ingrijpen of het lijflied van de organisatie wordt gebracht zonder de hele crew voor de stage. Nadien sluiten ze af met een strakke maar lange versie van "Mojo Working". We hebben een Hoodoogang gezien zoals we ze nog nooit hebben gezien maar daar zal zeker Janice Harrington haar steentje toe hebben bij gedragen. Dit mogen ze in de toekomst zeker nog eens herhalen van ons.

Rootstime

-----------------------------------------------------------------------------

Janice Harrington is de hoofdact van deze avond en van deze editie. Deze 67 jarige dame is niet op haar mondje gevallen en haar bindteksten zijn gespekt van humor. Met 5 kinderen, 18 kleinkinderen en 2 achterkleinkinderen zou je verwachten dat een vrouw dat verzadigd lijkt en zich thuis in haar zetel zit te ontfermen over haar familie. Maar niets is minder waar, deze blues en gospeldiva zit nog boordevol energie en het is dan ook een heuse opdracht voor The Hoodoogang om deze ‘dame’ muzikaal te ondersteunen.

The Hoodoogang is een Belgische bluesband en frontman Patrick is ook hier in Hamme kind aan huis. Voor deze opdracht hebben ze tevens beroep gedaan op JJ Louis (Rusty Roots) om met zijn B3 Janice te ondersteunen.

Openen doen Patrick en The Hoodoogang en na ‘Go Ahaed and Scratch’ mag dan de ‘supreme act’ haar opwachting maken en zet ze dit stomend in met ‘Let The Good Times Roll’. De ruimte voor het podium wordt terug als dansvloer ingenomen en het feestje kan beginnen. Een mix van eigen nummers en covers worden op de feestende Hammenaars losgelaten.
‘The Huh Huh’ en Texasblues ‘I Ain’t Doing To Bad’ van m’n favoriet Magic Slim kunnen ook de aanwezigen best pruimen evenees Janice haar bindteksten , zoals.. A good man is hard to find, but a hard man is even harder to find of de volledige analyse van ‘One monkey don’t stop no show’ worden zeker door de dames welgevallen.

Nog een opgestoken duim voor JJ Louis en zeker ook voor gitarist Fernando Neris van de Hoodoogang voor een vlekkeloos parcours.


Met ‘CC Rider’ en Kansas City valt stilaan de nacht en ook het doek over deze editie van 2009 maar er kan natuurlijk niet worden afgesloten zonder het Lijflied van ‘Blues Aon Daa Staozze’ en met ‘I Shall Not Be Moved’ moeten we weerom een jaartje wachten tot de volgende uitgave.

Rootsville



----------------------------------------------------------------------------------------------

The Hoodoogang with Janice Harrington (USA)

The Hoodoogang with Janice Harrington (USA)

dankzij de onrganisatie van Blues Oan Daa Stoazze kregen wij de kans om samen te werken met een grote dame in de blues, soul en gospelwereld. Janice Harrington is een aangename persoonlijkheid en een dame die ons behandelde als haar eigen kids. Enkele uren voor aftrap van ons concert met haar kregen we de kans samen de songs door te nemen mits een korte generale repetitie. Al meteen hoorden we dat het goed zat en er was ook meteen een klik. We waren ook blij beroep te mogen doen op één van België's beste Hammond B3 spelers nml. JJ Louis. Hij zorgde met zijn knap toestenwerk voor een totaal afgewerkt geheel en gaf ook knap weerwerk sologewijs aan Fernando. Helaas was zowel de aangename repetitie als de wervelende show voorbij in een mum van tijd. Maar we hebben vele blijde gezichten gezien, een dansende menigte en een plein dat meermaals samen met ons uit de bol ging.

Via deze weg willen we Blues Oan Daa Stoazze, JJ Louis en vooral Janice Harrington bedanken voor deze geweldige ervaring.

Janice Harrington on Facebook

-----------------------------------------------------------------------------------------------

The Hoodoogang
Back to Basic


Na enkele jaren de podia te hebben betreden als een quintet beslist
The Hoodoogang om vanaf heden back to basic te gaan.
U leest het goed beste vrienden, The Hoodoogang weer in een traditionele viermansbezetting.
Verder zijn ze volop bezig met het werken aan een project waarover U ten gepaste tijde meer zal vernemen.
Keeping The Hoodooblues alive

De Ferre, El Grande, Gette & Raf

New years reception in Hamme

Het Parochiehuis – Hamme – 09/01/2009

Het begin van het jaar is zoals altijd voorzien voor nieuwjaarsrecepties en andere drankaangelegenheden. Zo ook bij Blues Oan Daa Stoazze, waar ze het jaar altijd inzetten met een drankje , een hapje en een goed bluesoptreden.
Het vroor dat het kraakte vorige vrijdag, -9° gaf de thermometer in mijn wagen aan, maar een echte bluesvent laat zich niet intimideren door een klein beetje kou, dus met z’n allen naar Het Parochiehuis alwaar The Hoodoogang de receptie zou opluisteren.

Bij aankomst werden wij ontvangen met een glaasje “bubbels” en op tijd en stond een hapje. Ik moet zeggen dat ze weten hoe ze het volk moeten in de watten leggen daar in Hamme. Best gezellig maar waren wij niet gekomen voor een streepje blues?

Het was lang geleden dat wij The Hoodoogang nog live aan het werk hadden gezien. Wegens verschillende omstandigheden , hadden de jongens besloten een sabbath-tijd in te lassen. Eerlijk gezegd, dat had hen geen windeieren gelegd.
Slechts met 4, want saxofonist Walter Vos had gepast voor deze gelegenheid, maar ik moet eerlijk bekennen dat de rest van de band, het gemis van de sax ruimschoots wisten te compenseren.
Al zeg ik het zelf, maar de stem van shouter El Grande is er stevig op vooruit gegaan en ik kreeg ook de indruk dat hij zich bevrijder voelde op het podium en zijn ding niet meer zo krampachtig aan de man wist te brengen. Ondertussen ook een andere drummer in de persoon van Raf Devlieghere, die zich enorm kweet van zijn taak zeker als je in de ritmesectie nog een klasbak lopen hebt als Geert Zonderman op de 5-snaren bas.
Persoonlijk vind ik die man één van de beste bassisten van België , enorm sober maar hij weet telkens weer geweldige dingen uit zijn instrument te halen die een mens met verstomming laten staan.
Last but not least, nog een topper, in persoon van Fernando Neris. Terug van weggeweest maar nog niets van zijn stijl en zijn klasse verloren. Hij speelde met stijl zowel op Fender, jazzgitaar of lapsteel, veel maakte het hem eigenlijk niet uit.
We kregen twee sets voorgeschoteld met wat een Best of… van The Hoodoogang moest worden. The good old gang is back in town. Waarom een recept veranderen als het eten toch smaakt?
Uit de eerste set onthouden wij vooral een stevige ‘Go Ahead ’N Scratch’ , waarna Fernando met een leeg glas rhum (hij had de inhoud net ervoor in zijn keelgat gegoten) van jetje gaf of de lapsteel met ‘One More Drink’ , ‘Her & You’ en een stevige afsluiter genaamd ‘Laptop Boogie’.
Na een kleine pauze konden de enthousiaste aanwezigen zich opmaken voor de twee ronde, die begon met echte Hoodoo-music onder het mom van ‘You Hoodooded Me’, daarna een beetje funky met ‘Funk Yourself’ en tijd voor enkele klasse covertjes met ‘Don’t Turn You Heater Down’ van Tommy Castro en Duke Robillards ‘Too Hot To Handle’.
Iedereen lustte er wel pap van en gezelligheid was troef. Het was dan ook bijna middernacht toen we ons mochten opmaken voor de toch meer dan verdiende bissers.

Eens te meer hebben de jongens van The Hoodoogang bewezen dat ze hun strepen meer dan hebben verdiend.
Om toch even een tipje van de sluier op te lichten wil ik toch even kwijt dat ze deze zomer het Blues Oan Daa Stoazz Festival mogen afsluiten als begeleidingsband van Janice Harrington. We zijn benieuwd.
Ondertussen ben ik nog meer benieuwd naar het volgend optreden in Hamme , waar Lea Gilmore een live cd zal komen opnemen in het kader van haar ‘In The Spirit’ tournee waar ze een ode brengt aan de muziek van de grote Mahalia Jackson en daar kijken we zeker naar uit.

Marcel
http://www.bluesoandaastoazze.com/concertverslagen.htm

Hoodoogang Back In Business

Hallo bluesmensen en fanaten!!!

Zoals sommige van jullie al weten, ben ik door een hele verhaal geweest in de laatste maanden: kanker. Daarom moest ik al mijn optredens annuleren en staat The Hoodoogang helemaal stil sinds eind 2007. Na de chemokuur voel ik me nu beter, ondanks ik eind mei nog door een zware operatie moet gaan. In de zommer zal ik weer de gitaar in mijn handen nemen!!!

In elk geval, het is al gepland: The Hoodoogang komt terug, we hebben al enkele gigs in zicht. Ik heb er goesting in, potverdekke!!!


Hoop jullie bij die optredens weer te zien!!!
Tot binnenkort!!!

Groetjes van De (nu kalekop) Ferre!!!

All our songs available on-line

Now you can listen to all our recordings through the small player below. We made the songs available to everybody. They are all complete. All our three albums. You can also buy each song separately or each album as a whole if you wish. We set a low price ($7.99, around 5 euro per album) due to the quality mp3 offers. Hope you like the songs!!!

Enkele reviews van onze tour met Kellie Rucker

Gelezen op de Blues & Rootssite van Rootstime :
Kellie Rucker dan, klein maar fijn, zoals het spreekwoord zegt. De uit Oklahoma City komende Kellie met een gestalte van 1,52 meter kent haar vak, bijgestaan door de Hoodoogang, zonder “El Grande” a.k.a (onze) Blueswalker. Met zijn twee meter zou het contrast met Kellie waarschijnlijk wat groot geweest zijn, en nog een extra shouter zou bovendien ook van het goede teveel zijn. Vandaag vanaf de zijlijn dus voor “El Grande”. Ook stergitarist Fernando was er spijtig genoeg niet bij, een slepende ziekte heeft hem tijdelijk op een zijspoor geplaatst, maar wij hopen hem zo snel mogelijk weer bij The Gang aan het werk te zien om dat prachtige lap steel slidewerk weer te kunnen bewonderen. Get well soon, Fernando! Hij werd echter adekwaat vervangen door gitarist Herman Peters. Kellie ging sterk van start met “Ain’t It The Right One” en toonde onmiddellijk dat ze een echte meester op bluesharp is, haar ruige bluesy stemgeluid lijkt het best te omschrijven als Bonnie Raitt in overdrive. Het ene hoogtepunt volgde het andere op met onder andere “Ride Me”, het langzamere “Blues Is Blues” en “Ain’t Hit Bottom”, een drinking song. Een van de sterkste song van dit optreden bleef voor ons echter de boogie in echte “Hooker ’n Heat” stijl, “Cook For You”. Een hakkende, gortdroge en hechte ritmesectie en dito gitaar van Herman leggen de goede basis voor Kellie’s scheurende mondharmonica en “gritty” stemgeluid. Kippevel. “Tied Up, Tied Down and Twisted” nog zo ééntje, het gaat maar door tot het einde. Dit festival kan nu al niet meer stuk.

Gelezen op de site van Rootsville:
Kellie Rucker & the Gang (The Hoodoogang zonder vocalist El Grande) is de volgende. Ik had me Kellie groter voorgesteld, maar eigenlijk is ze maar een Ruckertje. Ondanks haar geringe afmetingen in alle mogelijke richtingen, herbergt dit klein machientje een stevige rock-stem en genoeg longinhoud om de trillamelletjes van haar smoelschuiven danig te laten flapperen. The (Hoodoo)Gang toont zich van zijn beste kant en danst naar de wensen van Kellie. Deze heeft al heel wat kilometers op de teller, ik schat ze vanachter in de veertig, maar daar heeft haar show niet onder te lijden. Ze vliegt er nog altijd goed in en haar libido lijkt ook nog in orde. Geen menopauzes bij deze Texaanse katjes, onze medewerker Michel weet er alles van. Het scheelde niet veel of hij zat backstage de trouwpartij te regelen. Een nerveuze set van onze Kellie. Al was het nog maar het tweede live-podium van the Hoodoogang met Ruckertje, konden ze haar toch bijgebeend houden. “Rock Me Baby”, “Blues Is Blues”, “Divin’ Duck”, “Tied Up Tied Down”, al deze nummers laten je verstaan dat up-tempo overheerste. Eén devoot nummer,”Church of Texas” opgedragen aan haar moeder. En “Cook for You” opgedragen aan onze Michel. Hij kromp zowaar in mekaar, alsof zijn appendix gesprongen was. Stevige set van Kellie, en haar set bluesharpjes (Lee Oskar) heeft ze niet voor de show meegebracht…of juist wel natuurlijk. Ik bedoel dat ze er begot goed mee uit de voeten kan. Net een Texaanse Dartevelle. Acht op tien.

Gelezen op de site van Keys & Chords :
Ik had met het beetje tijd dat me zaterdag nog restte op de site van Kellie Rucker gaan piepen om een idee te krijgen wat me te wachten stond zondag-namiddag, en dat zag er veelbelovend uit als men rekening houdt met wie deze dame ooit het podium deelde. Dus de zondagmiddag was klaar om terug wat muziek op mij te laten afkomen met name Kellie Rucker & The Gang (speciaal voor deze gelegenheid herdoopt tot deze naam.) Na de soundcheck even een praatje met El Grande, de zanger en stuwende kracht achter The Hoodoogang, om te vernemen of het met de zieke Fernando al wat beter ging (bij deze veel beterschap gewenst). Blijkbaar niet en daarom moest men dus nog steeds een beroep doen op een vervanger om het gitaarwerk in goede banen te leiden. Herbie, zo noemt hij, deed dit dan ook voortreffelijk. Nadat Eddy (de baas en uitbater van de club) iedereen had verwelkomd en dat waren er heel wat die dag, opende The Hoodoogang de set die uiteindelijk bijna twee uur duurde met nummers als ‘Need Somebody’, ‘Messin' With The Kid’, en ‘Hideway’. Dan kondigde El Grande de Californische aan die prompt vroeg om op de eerste rijen niet te roken wat op gefronste wenkbrauwen werd onthaald. En met reden, want vanaf het moment dat deze dame haar mondharmonica ter hand nam blies ze zowat de eerste vier rijen omver door verstomming en toonde haar kwaliteiten. En dan die stem, ze lijkt ongelooflijk sterk op die van Bonnie Raitt (ook wat dat roken betreft want waar hebben we dat nog gehoord?), maar dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat beide dames zo'n typische én herkenbare blues spelen. De ganse act werd heel strak afgewerkt met weinig of geen ruimte voor de voortreffelijk spelende leden van The Gang, wat ik wel spijtig vond. The Hoodoogang beschouw ik toch als een van de betere Vlaamse groepen.

Gelezen op de Weblog van The Bluesman:
Na Dede door naar de tweede set van Kellie Rucker & The Gang. Ook dit kleine dametje bewijst ongelooflijk veel in haar mars te hebben met een geweldige en krachtige stem. Ook haar mondharmonicakunsten zijn ruim boven modaal te noemen. Kellie is op dit moment op tournee door Europa en zou als begeleidingsband met The Hoodoogang uit Belgie gaan optreden. The Hoodoogang heeft tijdelijk de naam gewijzigd in The Gang vanwege de ziekte van gitarist Fernando Neris. En zoals zanger El Grande heel treffend en uit pure vriendschap richting Fernando vertelde: “zonder Fernando is er geen Hoodoogang”.

Volgens velen was het optreden van Kellie Rucker & The Gang één van de hoogtepunten van het festival. Zelf kan ik moeilijk oordelen, want ik heb gewoon stomweg mijn tijd staan te verkletsen tijdens het optreden. Ik hoop dan ook van harte tijdens het Drijf-in festival in Giethoorn aanstaande zomer nog een kans te krijgen. Hoogtepunt? Ach, voor de een was het Kellie Rucker & The Gang, voor de ander was het Livin’BluesExperience en voor weer een ander Dede Priest.

Gelezen op Bluesbreeker :
In de Gooth zaal maakt Kelly Rucker met haar Belgische band The Gang haar opwachting. Deze Amerikaanse dame tourt de laatste tijd nogal veel door België en heeft daar met haar rauwere bluesstem en haar harpspel nogal indruk gemaakt. Ook nu doet ze dat in Ridderkerk met eigen werk en covers. Aansprekend eigen werk dat mij nogal charmeerde is het nummer ‘Ain’t Hit Bottom’ afkomstig van haar eerste cd. Ook haar uitvoeringen van ‘Oooh Baby’ en ‘Crossroads’ klinken erg goed. Ik ga er vanuit dat ook blues Nederland haar zal ontdekken. De eerste stappen heeft ze in Ridderkerk genomen. Zij zal tijdens dit festival twee sets verzorgen. Deze tweede set wordt geheel akoestisch geopend en dat klinkt net zo strak als hetgeen ze electrisch hebben gespeeld.