Over Blues in Schoten:
Tijd voor The Hoodoogang. Deze heren onder leiding van zanger "El Grande" zijn intussen al aan hun derde cd toe. Wat ik aan deze band enorm apprecieer is dat ze al hun nummers zelf schrijven. Maar om één of andere reden lukt het me toch moeilijk om mij in te leven in wat ze zelf noemen de Voodooblues. Ligt het aan de stem van "El Grande" of aan het geheel, ik weet het niet. Feit is dat hier een bende enthousiaste muzikanten stonden die ieder op zich behoorlijke klasse in huis hebben. Vooral Fernando Neris op lapsteel en Walter Vos op sax konden me wel bekoren, maar het geheel deed me niets. Ook de volumeknop was een behoorlijk stuk (te ver) open gedraaid en dit deed echt geen goed aan het optreden. Het publiek zelf had er blijkbaar allemaal minder moeite mee, maar na een half uurtje hield ik het wel voor bekeken. "Erik Coenraets"
Bobtje's Bluespage: http://www.bobtjeblues.com/concertverslagen2006/festivalverslag_blues_in_schoten_11112006.htm
Recensie van Sazza over ons optreden tijdens Blues At The Attic:
Rhythm & Blues @ the Attic
Zaterdag 4 november was het weer eens tijd om richting Leuven te gaan. In Wilsele-Dorp op de scoutszolder werd de 3de edtie gehouden van:
Rhythm & Blues @ the Attic
Ik was wat aan de late kant en heb hierdoor Gimondi niet kunnen zien.
Maar ik was zeker niet te laat voor de Hoodoogang Ik heb de heren natuurlijk al vaker gezien en de laatste keer was op Swing in Wespelaar. Waar ik tot mijn verassing erachter kwam dat er een vijfde bandlid was toe gevoegd. Walter Vos speelt alt en tenor sax en dat is een goede aanwinst in de hoodoo blues! Het was nogal redelijke stillekes op zolder, maar daar gaven ze niks om. Je kon al voor het optreden merken dat ze er zin in hadden. En dat werd op het podium zeer zeker bevestigd. Het is een ge-oliede machine die zeker niet op diesel loopt. Met openers als What About Me en Going To NY knallen ze er direct in. Swingen was de boodschap. Maar de heren spelen een breed reprtoire. Invloeden vanuit alle windstreken zijn hoorbaar in hun muziek. De vette solo's van Den Ferre en Walter zorgden voor een opzwepende show. Soms appart, maar vaak vonden de heren elkaar en speelde in een prachtige harmonie. Gesteund natuurlijk door de rhythm-sektie van drummer Zen en bassist Geert. De ijzersterke teksten werden goed ten woorde gebracht door El Grande, waarvan ik vind da hij soms wel een wat rauwere stem mag hebben. Maar een nummer als Never Meant To Hurt You is hem wel op het (grote) lijf geschreven. De titlesong van hun tweede album Go Ahead 'N Scratch begint al een klassieker te worden en met Funk Yourself geven de heren aan dat Hoodoo blues van alle markten thuis is. Het biss nummer Help Me hebben ze eruit gegooid en vervangen door een zeer waardige versie van de Allman Brothers Band's Whipping Post. Zoals El Grande zelf zei: Het paste beter bij de hoodoo blues. En daar heeft hij volledig gelijk in.
http://echoesazza.spaces.live.com/
WAT ZEGT HET PUBLIEK :
“Ik had nog steeds de verkeerde batterijen in mn toestel zitten, dus verder dan 2 plaatjes van de Gang kwam ik niet. Sorry. Zal de Hoodoo van Ferre wel zijn! Ha, de heren waren behoorlijk op dreef. Ondanks de opener van de zaterdag te zijn, straalde de band zelfvertrouwen uit. Zoals altijd was het weer retestrak en uiterst muzikaal. Het publiek gaf daar ook blijk van. Ondanks een rammeltje hier en daar was het gewoon een tof optreden. De Saxman was goed op dreef, piepend and "growlend" liet hij een flinke indruk achter. The Hoodoogang heeft in ieder geval zijn reputatie weer waargemaakt. De band verdient echt wat meer optredens in de Nederlanden.” Rob De Fries (Bluestrain FM)
“een festival(dag) openen is een klote job maar the hoodoogang heeft dit schitterend gedaan. de grote massa was nog niet aanwezig maar er stond toch al aardig wat volk op het wespelaarse festivalplein. kwamen ze speciaal voor the hoodoogang?...ik weet het niet, maar het koste deze heren niet veel moeite om ieders aandacht op het podium te krijgen. puike prestatie van een band die volledig tot z'n recht komt op een festival podium. the hoodoogang is na talloze optredens en 3 cd's uitgegroeid tot een schitterende live-band. het verbaast me steeds weer hoe ze er in slagen om nummers die op cd wat flauwtjes klinken,live om te toveren in swingende songs waar niemand op blijft stilstaan.” Johan Binkom Blues
“Aangenaam verrast door het optreden van de Hoodoogang. Jammer dat jullie overdag geprogrammeerd stonden -dat daglicht stoort mij altijd een beetje bij optredens- maar jullie hebben in ieder geval genoeg energie om dat namiddaggevoel even te doen vergeten! En wat een goeie gitarist hebben jullie! En wat was dat tweede instrument op z'n schoot waar hij op speelde? Nog nooit gezien... “Sarah
___________________________________________________
Bespreking Hoodoo Deluxe in Roots Time: CD van de maand
Ondanks het feit dat chauvinisme ons vreemd is, besteden we graag aandacht aan muziek van eigen bodem. Dit echter wel zonder ook maar één concessie te doen. Voor het derde album "Hoodoo Deluxe" van The Hoodoogang hoeven we ook geen concessies te doen, want de nieuwe cd van deze misterieuze band is een plaat die zich kan meten met die van de internationale concurrentie.Maar zou het kunnen dat The Hoodoogang met "Hoodoo Deluxe" een nieuwe weg is ingeslagen. Niet muzikaal, neen, want ook nu weer spat de Westcoast blues over traditionals naar enkele mooie lapsteel songs als vanouds uit de boxen. Maar voor het eerst hebben we het gevoel dat de groep ook in de studio de geestdrift te pakken heeft gekregen die van de optredens afstraalt: de vorige platen van the Hoodoogang werden altijd overschaduwd (nou ja, kniesoren dat we zijn!) door het gevoel dat het 'live allemaal nog veel beter was'.Op "Hoodoo Deluxe" is een legertje gastartiesten in de weer met de veertien songs, en toch klinkt de plaat als een onwrikbaar geheel. En als het lillende bewijs dat blues van alle tijden en gezindten is en - in de juiste handen gelegd - moeiteloos aansluiting vindt bij ouwe rhythm and blues, jazz, boogie, swing en u. Het maakt dan niet uit wie de producers waren, al gebeurden de opnames op twee verschillende locaties: Jean-Pierre Kerkhofs is verantwoordelijk voor de songs 1 tot 9 (opgenomen in maart 2006 in de ArtSound Studios te Houthalen-Helchteren) en Jean-Paul Gerard was de man achter de knoppen in januari 2006 in de NoHype Studio te Saint-Georges S/M, voor de overige nummers."Hoodoo Deluxe", coole titel, en geen woord van gelogen. The Hoodoogang vliegen erin vanaf het eerste nummer en na bijna precies een uur houden zij het voor gezien. Het is dan ook niet voor niks hun beste album tot nu toe. Hun vorige cd's, "Go Ahead And Scratch" (2005) en "The Busted Sessions" (2004) leverden The Hoodoogang vele lovende woorden. Al was er een hele heisa ontstaan over de cover van "The Busted Sessions", maar dat is een heel ander verhaal. "Hoodoo Deluxe" is een cd die, hoe onopgesmukt ook, niet detoneert met "The Busted Sessions" en mij bovendien sneller in z'n greep had dan "Go Ahead And Scratch". En nu is er dus die nieuwe, en laten we de plot van deze bespreking maar meteen weggeven, uitstekende "Hoodoo Deluxe".Shouter El Grande wordt nog steeds begeleid door de prachtige gitaargeluiden van Fernando Neris, zijn verbluffende gitaarspel met soms onverwachte jazzy licks, jaagt de songs vooruit, en El Grande laat er met plezier zijn herkenbare stem tegen aanschurken (in de ballads) dan wel opbotsen (in het handvol pittige bluesrockers). Naast de gekende ritmesectie, Gert Zonderman op bas en Zen Fannoy op drums, heeft saxspeler Walter Vos (ex Bad Blues) de band vervoegd en dat geeft aan de band een volledig andere dimensie, alsware een natuurlijke alliantie.Acht eerder opgenomen nummers werden opgepoetst en zes nieuwe nummers werden hieraan toegevoegd, beginnende met "What About Me?", een duet tussen El Grande en Marlène Dorcéna, die er meteen plankgas tegenaan gaan. Ook op deze cd is de songwriting van F.Neris, wederom zijn forte, zijn veelzijdigheid die wortels hebben in de Amerikaanse juke joints. Het zal nauwelijks een troost zijn dezer dagen, maar het levert wel songs op die hun sappen trekken uit blues, jazz en swing en uit hun onderlinge flirts en vrijpartijen ontstaan nummers als "Do You Need Me" met Ilias Scotch (Milk, Cream & Acohol) op Hammond, "Do You Need Me" en "Her & You" met stevig harpwerk van Henk Van der Sijpt. Maar ook de andere gastgitaristen, Boogie Walter (Boogie Workers) in "Slow Down", Joachim Meese (Solid Jive) in "Goin' to NY" en bottleneck speler TimVerbist (Tim’s Blues Combo) in "Sweet Little QT Pie" maken van deze gave plaat een waar feest.Kortweg: "Hoodoo Deluxe": Rasperige stem, lekkere hooks, funky grooves, volwassen teksten, hoge herkenningsfactor, songs die zich meteen onder de hersenpan vastzetten en daar blijven hangen. Voor de rest: blues-kickplaatje van de maand!Bron: http://www.rootstime.be/
____________________________________________________
"Hoodoo Deluxe" Blues CD juli 2006 bij Jassepoes
The Hoodoogang: Hoodoo Deluxe
Met deze derde CD (ze komen snel na mekaar !) gáát de Hoodoogang voor een podiumplaats op de vele festivals die onze lage landen rijk zijn. Uitgebreid met vijfde bandlid Walter Vos (ex Bad Blues en ex Swing Bee) aan saxen, verruimen ze hun mogelijkheden en het is een plezier om vast te stellen dat hij dat enthousiast en op heel overtuigende wijze doet. Deze schijf, die voornamelijk reeds bestaand werk bevat, moet twijfelaars over de streep halen… deze band is here to stay en wenst vooral meer podiumwerk, hetzij in originele bezetting, hetzij idem dito maar dan met occasionele uitbreidingen zoals een Ilias Scotch (Milk, Cream & Alcohol) aan Hammond of anderen, want het is The Hoodoogang menens !
Zo draven er ook heel wat guest stars op in deze productie. Naast Ilias vinden we ‘Boogie’ Walter Otten (Boogie Workers), Joachim Meese (Solid Jive), Tim Verbist (Tim’s Blues Combo) en Henk Van der Sypt (Last Call & vanalles) terug op één of meerdere tracks en zelfs uit Haïti wordt de ‘Hoodoo’ als het ware aangestookt door singer Marlène Dorcéna.
Zij zet alvast het vuur in ‘What about me’, zonder twijfel één der successongs afkomstig uit de vorige CD. Dan is het de beurt aan Ilias Scotch om ‘Do you need me’ uit 2003 met een smeuige Hammondsound nieuw leven in te blazen. Mooie solo van Walter en laten we toch vooral niet vergeten om ook gitarist Fernando Neris te loven want hij bepaalt toch voor een groot stuk de ‘Hoodoosound’ Dat heeft vooral te maken met het feit dat de meeste songs door Fernando bijeengeschreven zijn…’Busted’ , afsluiter van eersteling ‘Busted Sessions’ is een jazzy parel waar onze Spaanse vriend zich beperkt tot wat jazzy licks en Henk Van Der Sypt resoluut het stuur grijpt. Dat Walter Vos hier een belangrijke medespeler is dankzij zijn saxy uithalen staat buiten kijf. Voeg hier de vettige mondharmonica en de waarachtige vertelstijl van Henk aan toe en je hebt een kei van een track ! (al moet gezegd dat ‘Busted’ uit de eerste CD zéker met evenveel overtuiging werd neergezet door El Grande) Hele sterke song !
‘Go Ahead ’n Scratch’, titelnummer van de vorige schijf zet de swingers op de vloer en ook hier hebben we graag de sax van Walter er bij. De Hammond van Elias refereert naar danspaleizen… Blues ? Jawel hoor, met ‘Her & you’, slidegitaar van Fernando incluis en niet te vergeten de smoelschuiver en zangpartij van Henk weerom…
’ Slow down’ daarna is geen trage, maar wel een uitgesponnen vluggertje, swing your thing dus en laat ons dan maar meteen ook de loftrompet steken voor een ritmesectie die inleidt en alles mooi in de maat houdt. Zen Fannoy aan drums en Geert Zonderman aan de elektrische bass zijn de stille werkers. Stil maar steeds correct, niet kaal maar wel zonder overbodige franje. El Grande knipt de vingers en is very cool, zingt viriel en daar bovenop krijgen we een gitaarsolo van ‘Boogie’ Walter. Die klinkt dan weer heel anders dan de zingende gitaar van Joachim Meese op ‘Goin’ to NY’ Joachim is heel sterk en brengt een schitterende solo waar Walter Vos graag aanhaakt. Shufflegewijs gaat dit feestje goed uit de bol wanneer ook nog de gitaren van Fernando en Joachim in duel gaan ! Hebben we dan al de gasten gehad?...Bijna, want Tim Verbist gaat op ‘Sweet little QT Pie’ eerst nog op de zijn vertrouwde manier slidegewijs met de gitaar om. De sax, Hammond en samenzang maken hier het feest kompleet. Fernando omringt het geheel met zijn zweverige gitaarlicks. Mooi ! En daarmee hebben we het vertrouwde werk gehad.
‘Funk yourself’ is de eerste nieuwe song op ‘Hoodoo Deluxe’ en meteen treedt ook Fernando meer op de voorgrond. Die krijgt echter weerwerk van Walter die zich naadloos in de groep ingepast heeft, dat is duidelijk ! ‘How do you do’ is cool met bijwijlen mooie samenzang en een funky rhythm. ’Ain’t nothing Wrong’ gaat daarna shufflegewijs met de wind in de haren in open cabriolet langs de strandboulevards en ‘Dirty Girl’ kan je daar in de late nacht/vroege ochtend wel tegenkomen. De band is warm gespeeld, de Zenne drumt funky en de Gette draait daar speels tussen…Spijtig genoeg heeft ‘Ain’t Gonna Be Your Fool’ buiten de lekkere saxsolo niet zo veel voor te stellen en komen we een beetje in mineur aan ‘Alles Goed?’, de afsluiter. Dat is er eentje in’ t Nederlands Vlaams maar wel cool. De deukhoed staat daarbij wat scheef op het hoofd, hemd drie knopen los en de handen losjes in de wijde broek…Leuk,dat wel maar geen hoogvlieger…
En de CD in z’n geheel dan? Een absolute meevaller zeker wat het oudere werk betreft en waar The Hoodoogang toont dat zij nu in deze uitgebreide bezetting, met Walter Vos erbij, klaar zijn voor méér. Talent genoeg in huis om verder te gaan ! Beleef hen vooral live, bvb. deze zomer op de festivals !
Bron: http://www.jassepoes.be/
CD Recentie "Hoodoo Deluxe", door Marcel Bouillon
HOODOO DELUXE – THE HOODOOGANG(Hoodoo_003 – Front Porch Records)
De jongens van The Hoodoogang zijn wel bezige baasjes. Hoodoo Deluxe wordt reeds hun derde schijf in evenveel jaren tijd. Deze plaat is een waardige opvolger geworden van ‘Busted Sessions’ en ‘Go Ahead ’n Scracth’ Sindsdien heeft de band wel enige veranderingen ondergaan. Zo heeft saxspeler Walter Vos (ex Bad Blues) de band vervoegd en dat is meer dan een pluspunt. De saxklanken geven immers een andere dimensie aan hetgeen we van The Gang gewoon waren. Verder zijn ze ook veranderd van platenmaatschappij en hebben ze hun heil gezocht bij het Britse Front Porch records.
Op deze schijf 8 nummers uit de twee vorige platen en 6 brandnieuwe songs. Geen herkauwde stuff , maar stuk voor stuk prachtig herwerkte nummers waarin de sax van Vos meer dan tot zijn recht komt en waarbij een schare aan gastmuzikanten, de luisteraar doet verlangen naar meer.
‘What About Me’ waarbij El Grande dueteert samen met Haïtiaanse schone Marlène Dorcèna , neemt je van in het begin al bij de keel. De vettige hammond van Ilias Scotch (Milk, Cream & Acohol) dicteert de wetten op ‘Do You Need Me’ , Henk Van der Sijpt klinkt als een op losgeslagen serial killer op ‘Busted’ en geeft stevige harppartijen op ‘Her & You’ , “Big” Boogie Walter (Boogie Workers) geeft van jetje op een stevige versie van ‘Slow Down’ en de gitaar van Joachim Meese (Solid Jive) scheurt de darmen uit je lijf bij ‘Goin’ to NY. Op ‘Sweet Little QT Pie’ ontbinden TimVerbist (Tim’s Blues Combo) met zijn bottleneck en Ilias Scotch, hun duivels.
Ondertussen staan de Gang-members niet stil , de stem van El Grande blijft vooruitgang boeken, Nando Neris bewijst eens te meer wat voor een klasbak hij is en de ritmesectie – Gert Zonderman op bas en Zen Fannoy op drums – geven ongeloofelijke basloops en een berenstrak slagwerk weer. De nieuwe nummers mogen er best zijn en komen zeer sterk uit de hoek met veel jazzy invloeden.
De hele cd ademt blues in de ruimste zin van het woord. Jazzlicks, stevige swingblues , hartverwarmende solo’s op de Mississippi saxofoon, funky grooves en gitaarsolo’s in pure Chicagoblues stijl volgend elkaar in een moordend tempo op en de luisteraar wordt ademloos achtergelaten.
The Hoodoogang bewijst met deze schijf weerom hun uitstekende kwaliteiten. Hun muziek doet de luisteraars snakken naar donkerbruine Amerikaanse juke joints. Als je de ogen sluit kan je zo de sfeer van deze bluesketen ruiken , proeven en voelen. We zitten echter niet in de States maar in good old Belgium, en dat benadrukt nogmaals de sterkte van de band.
Deze cd is meer dan een dikke aanrader want dit is Belgisch !!!
Marcel
http://www.bluesoandaastoazze.com//
Critics on our show at the Blues Aan daa Stoazze festival (August 2005):
[...] Personally I still didn’t have the occasion of witnessing the band live before. I’m glad this happened, because I’m deeply impressed. Not only musically fits everything in where it belongs to, but with regards to stage presence the band also evolved from an unsure something to an ensemble with style. Both El Grande (his singing has improved rapidly), the guitar work of Fernando Neris (I go crazy when he plays on his lap steel) as well as the rhythm section (which is deliciously good) seduced the numerous public, including myself. We naturally got songs from their first CD, but also compositions from its descendant “Go Ahead ‘n’ Scratch!” were not missing from the repertoire. High moments were, among others, “Walkin’ Blues” and the peculiarly interpreted (but beautifully) “Tin Pan Alley” from Stevie Ray Vaughan. [...]>/P>
[...] Onbegrijpelijk… maar waar, de jongens van the Hoodoogang halen momenteel het nieuws in Amerika. Met de organisatie Nothing But The Blues is er heisa ontstaan over de cover van hun eerder uitgebrachte cd “Busted Sessions”. Het zou me te ver gaan hier alles neer te pennen, dus een bezoekje aan hun website zal meer klaarheid brengen. Persoonlijk had ik nog nooit de gelegenheid de band aan het werk te zien. Ben ik even blij dat dit is gebeurd, want ik ben erg onder de indruk. Niet alleen muzikaal strookt alles zoals het hoort, maar ook qua podiumuitstraling is de band geëvolueerd van een onzeker iets, naar een band met stijl. Zowel El Grande (zijn zang is met rasse stappen vooruit gegaan), het gitaarwerk van Fernando Neris (ik wordt gek als hij op zijn lapsteel speelt), evenals de ritmesectie (die om van te snoepen is), bekoorde de vele aanwezigen, inclusief mezelf. We kregen uiteraard songs uit de gewraakte cd te horen, maar ook werk uit hun nieuwste telg "Go Ahead 'n' Scratch!", ontbraken niet op het appel. Pareltjes waren ondermeer ‘Walkin’ Blues’ en het eigenzinnig gebrachte (maar heel mooie) ‘Tin Pan Alley’ van Stevie Ray Vaughan. [...]
Bron: Bobtje Blues http://www.bobtjeblues.com/concertverslagen2005/festivalverslag_blues_oan_daa_stoazze_2005.htm
Bron: Het Belang Van Limburg, 4 augustus 2005, pagina 28.THE HOODOOGANG
GO AHEAD 'N' SCRATCH!
BUSTED SESSIONS
Website: www.thehoodoogang.com
E-mail: thehoodoogang@hotmail.com
Label : Eigen beheer
Dat de blues in onze contreien nog steeds springlevend is, bewijzen The Hoodoogang. Limburg heeft op het bluesvlak al goede artiesten gebracht. Het is ook een gezellige provincie met sympathieke inwoners, waaronder ikzelf, om er zo maar ééntje te noemen. Maar ook de frontman, El Grande, van dit viertal is ook een rasechte Limburger die samen met zijn Leuvense bandsleden, tijdens hun explosieve optredens, het publiek steeds een aangename avond weet te bezorgen. In iets meer dan twee jaar slaagden ze erin reeds twee eigen cd’s op de markt te brengen, die enkel en alleen eigen werk bevatten : "Busted Sessions" (2004) en "Go ahead ‘n’ Scratch!" (2005). The Hoodoogang speelt dus eigen werk, maar ook bewerkingen van hun voorbeelden, zoals o.a. BB King, Stevie Ray Vaughn, Albert King, Paul Lamb en Robert Cray, hetgeen u krijgt te horen tijdens hun energieke live concerten. Maar opvallend is het volstrekt eigen geluid dat de band daarbij weet te vinden, waarbij stevige bluesrock wordt afgewisseld met aanstekelijke bluesballads.
The Hoodoogang is onstaan begin 2002 uit Blue Gang Quartet en ex-zanger van Bluesteasers. Fernando Neris (gitaar en lapsteel) speelde vroeger in Spanje bij the Hoochie Coochie Men. Met deze band gaf hij af en toe optredens in België waar hij mensen leerden kennen. Na z'n studies besloot hij te verhuizen naar België om hier werk te vinden en een band op te starten met die mensen. Geert Zonderman (5 string-bass) en Zen Fannoy (drums en percussie) waren destijds de ritmesectie van The Mark Marschall Band maar wilden eindelijk eens serieus muziek maken en dit samen met Fernando. Na een tijdje als bluesquartet met een saxofonist te hebben gespeeld kwam het idee een bluesband te starten met een zanger. Die zanger vonden ze in El Grande. Hij had daarvoor al in bands als Blue Buck en Bluesteasers gezongen.
Vorige cd "Busted Sessions" kreeg vorig jaar zeer goede reacties op Bobtjes Blues Pages, een debuut dat door toevoeging van tenorsaxofonist Alex van de Meulebroeke de meer jazzy nummers als "Nerisatin''' en "Blue Thinking" tot uitschieters naar boven haalde.
Op hun nieuwe album is er aan dynamiek en power geen gebrek. Westcoast blues over traditionals naar enkele mooie lapsteel songs is hun gezamelijke passie, maar dan wel van het vuige soort. En dat dampt maar door! "Go ahead ‘n’ Scratch!" is een spetterend, maar vooral een oprecht album. De boogie en swing wordt achteloos de speaker uitgeknald en de drumkit van Zen grijgt er genadeloos van langs, terwijl zanger El Grande, met zijn diepe en warme stem, de passie er uit weet te persen die het repertoire van hem eist. Gitarist Fernando Neris toont geen medelijden met de snaren en weet alle nummers de hoogte in te stuwen. Zijn stijl grenst aan ranzigheid. Toch gaat hij ook subtiliteit niet uit de weg, zoals blijkt in "You Hooded Me". Zeker in de nummers waar hij de lapsteel bovenhaalt straalt zijn vakmanschap. Laat niemand nu denken dat "Go ahead ‘n’ Scratch!" veel van hetzelfde herbergt. Integendeel, het album biedt een grote variatie aan stijlen en sferen, terwijl het, met de blues als basis, een zeldzame consistentie heeft. Al van bij het openingsnummer "One More Drink", wordt je bij de keel gegrepen, maar in het volgende nummer is al dadelijk spraak van variatie door deze meer jazzy titeltrack of de slowblues in "Never Meant To Hurt You", allemaal zelfgepende nummers, maar ook hebben de vier heren de productie in eigen handen.
Kortweg : "Go ahead ‘n’ Scratch!" blijkt kortom een waar tijdsdocument, dat in de collectie van iedere bluesliefhebber niet mag ontbreken.
Als je ziet dat The Hoodoogang in je buurt komt, aarzel dan niet, koop een ticket en ga luisteren, je zal er niet bedrogen uitkomen. Vanaf deze maand kan u reeds terecht op :
22/05/2005 Café achter 't gat in de pastorij tuin van Kester (Gooik) 29/05/2005 De Burcht in Poppel 25/06/2005 De Kromme Toog in Diest 02/07/2005 Hook Rock Festival, Diepenbeek 06/08/2005 Blues Oan Daa Stoazze
Festivaltip : Hookrock 2005, 2 juli 2005 (za) Diepenbeek
Naast The Hoodoogang treffen we hier nog enkele bevestigde artiesten aan als: The Bluebirds, The Boogie Workers, the Lennerockers, the Nightmovers en Rob Tognoni band .
Bron: Rootstime, http://www.rootstime.be/
GO AHEAD ‘N’ SCHRATCH – THE HOODOOGANG (Hoo_Doo2 – Eigen Beheer) De jongens van The Hoodoogang staan niet stil. Dit is reeds hun 2de cd, en het minst wat je van deze plaat kan zeggen, is dat het swingt als de beesten. Al van bij het openingsnummer ‘One More Drink’ , wordt je bij de keel gegrepen en meegesleurd tot het bittere einde van het schijfje. Bijna geen enkel rustpunt om even uit te blazen, maar wat deert het, als je de blues hoort zoals wij die graag hebben. Stevig uit de kluiten gewassen, soms swingend, soms jazzy, soms funky en zelfs tijd voor een goeie boogie.(Laptop Boogie)
Wat vooral opvalt aan de schijf , is het vakmanschap van Fernando Neris op gitaar. In de nummers waar hij de lapsteel bovenhaalt , doet hij denken aan wijlen Hound Dog Taylor in zijn beste jaren. Shouter El Grande heeft een diepe , warme stem die meer dan tot zijn recht komt in elk van de door de jongens zelf geschreven nummers. En wat te denken van het sobere maar oh zo belangrijke werk van de ritmesectie. Je kan fantastische dingen horen van de bas van Geert Zonderman en de geweldige drumroffels van Zen Fannoy. Kortom een dikke aanrader.
Gezien het oog ook wal wil, krijg je een door de jongens zelf ontworpen lay-out met wit-zwart foto’s met daarop prachtige Afrikaanse maskers. Bekijk dan ook even de inlay, met daarin een bedanking aan Blues Oan Daa Stoazze (waarvoor onze welgemeende dank).
De cd wordt verspreid in eigen beheer en kan besteld worden via de website www.thehoodoogang.com . Mocht mijn cd-kast een computer zijn, dan zat deze cd vast en zeker bij “Mijn Favorieten” .
Marcel Bron: Marcel Bouillon, van Beau de L'Air en Blues Oan Daa Stoazze, Hamme.Concertverslag: The Hoodoogang Datum: vrijdag, 21 januari 2005 Locatie: ?? - Zonhoven - BE Auteur & Foto's: Steven Verhoeven
El Grande, frontman van The Hoodoogang heette ons allemaal welkom en vertelde wat we te horen zouden krijgen. Het optreden die avond was in twee gedeeld: In het eerste deel vooral nummers uit hun eerste cd en enkele covers van de betere klassiekers. Het tweede deel, en daar was het hem vooral om te doen, werden de nummers die binnenkort op een nog te verschijnen cd moeten komen, nog eens uitgetest op een live-publiek. Op ‘Go Ahead…..Scratch’, de op stapel staande tweede cd, staan volgens de heren zelf weer heel uiteenlopende nummers, van West Coast Jump over traditionals naar enkele mooie lapsteel songs. Te oordelen naar wat ik in de tweede set van het optreden mocht horen, klinken de nieuwe nummers veelbelovend. Maar ik loop op de feiten vooruit.
Steeds weer valt me bij The Hoodoogang hun ‘eenvoudige’ bezetting op: drums, bas, gitaar en zang. Het doet deugd om een frontman bezig te zien én te horen die zich toelegt op de vocals alleen. El Grande steekt al zijn energie en concentratie in zijn stem, en dat merk je. Fernando Neris zorgt door zijn Spaanse roots voor het internationale karakter van de groep. Niet dat je in zijn gitaarspel iets hoort van die Spaanse afkomst, want hij speelt alsof hij net een jarenlange tocht doorheen het Zuiden van de USA achter de rug heeft. Vooral de momenten waarop hij de lapsteel bespeelt toont hij wat hij waard is. Toen hij een snaar brak tijdens het spelen, gebeurde de gitaarwissel zo snel dat een aantal mensen in het publiek zelfs nog niet doorhadden dat hij ondertussen van gitaar was gewisseld…
Dit kan natuurlijk ook gelegen hebben aan de voortreffelijke begeleiding van Geert Zonderman op de bas en Zen Fannoy op drums. Beide heren zetten vrijdagavond een puike prestatie neer. Het is altijd aangenaam om zien dat tijdens het (soms bijna verplichte) solomoment drummer en bassist zich er niet van afmaken met een paar riffs en fills, maar dat ze echt hun best doen om het publiek te geven wat ze vragen. Was dit dan een goed optreden? Aan de groep zal het niet gelegen hebben.
Spijtig genoeg was het publiek niet meteen live muziek gewoon. Ik had het in ieder geval nog nooit meegemaakt dat er iemand zomaar de microfoon nam om even een domme mededeling te doen… Ook werd er amper geluisterd naar de band, maar des te meer geroepen en gedronken.
Midden het tweede deel was de lol er voor mij een beetje af en de verre rit die ik nog had indachtig besloot ik dan ook om het voor bekeken te houden. Ik heb mezelf voorgenomen om zodra ik kan de mannen van The Hoodoogang nog eens live te gaan bekijken. Hopelijk met een iets meer ‘muziekgezinder’ publiek… En die nieuwe cd, daar kijk ik in ieder geval reikhalzend naar uit!
Bron: Bobtje Blues
"THE HOODOOGANG (Beau de L'Air – Hamme – 07/05/04) Time goes on and, meanwhile, the VZW Blues Oan Daa Stoazze is already at the last gig but one of season 2003 – 2004. For this occasion we contacted THE HOODOOGANG, since they are "On Tour" for the promotion of their first CD, 'Busted Sessions'. Formed in 2002 as a jumble of members of Marc Marshall Band, The Bluesteasers and The Hoochie Coochie Men from Malaga, Spain. In the meantime they sailed already across many blues seas. They've put together a style based on Stevie Ray Vaughn, Paul Lamb, BB King or even Albert Collins in combination with own compositions. The night got started with 'Need Somebody' and, immediately, they established the mood for what was about to come. That little spark that makes de difference between a good gig and a very good concert was already present since the first note. And believe me, this would be an exceptional concert. They continued with three songs from the CD: 'Premonition of Sadness', the swinging 'Sweet Little QT Pie' and the wonderful 'Stoned (But To Drunk To See)'. Fernando Neris brewed fantastic sounds with his guitar, which made us think on occasions of Jimmie Vaughn. His lap steel guitar was brought in front to add even more magic to the club. Geert Zonderman played his 5-string bass with lots of dexterity and Zen Fannoy whipped his drums in the most beautiful way. The warm and deep voice of El Grande, in the best blues shouters' tradition, gave to the whole that complete final touch. 'Walking Blues', 'Busted' (this sounded as a real old-fashioned Zappa number), 'Tin Pan Alley' and an obligatory but terrific version of 'Hoochie Coochie Man' (with a guest lady recollected from the public) closed breathtakingly the first set. Just after having caught one single breath, the public seemed ready for a second round. 'Work Song', 'Rolling & Tumbling', 'No One Hear My Blues' and 'Do You Need Me?' just to name a few jewels, lead to the closing song 'Suitcase Full Of Blues'. They even performed on a higher level. Can one exceed? Yes, and that did The Hoodoogang for sure. Nobody was deceived, on the contrary. The public was madly enthusiastic and could still take advantage of three more encore songs: 'Angel' of late Jimi Hendrix, 'Help Me' and, to finally close the night, Tommy Castro's 'Can't Take A Good Man Down'. This gig is the best that I've seen in Beau de L'Air during the last four years: solid, swinging, driven, with very high-level musicians, almost reaching perfection. And I'm measuring my own words. During those almost three hours, we couldn't catch the guys in any performance weakness. Not everyone is able to keep on playing during a whole set maintaining such a high level, but The Hoodoogang did indeed succeed with energy in this task. The CD of The Hoodoogang is a solid recommendation; still it cannot give a hint on the live qualities of the band. Nevertheless, buy that snack. One more advice from uncle Marcel: if you see that The Hoodoogang comes to your neighborhood, do not hesitate, buy a ticket and listen. You will not get disappointed."
"Shortly after their appearance in 2002 The Hoodoogang recorded a first demo with one intention . . . to become more known in the Blues scene & they have succeeded very well. But these guys wanted more & in november 2003 they recorded their first full album, "Busted Sessions" This CD is a reward on his own since all 9 tracks are own compositions. Hoodoogang transformed themselves from an instrumental jazz-flavoured combo into a better Blues formation but there's that ever-present wink toward jazz. Just listen to the swinging jazzy " Nerisatin' " & the crossover sound of Blues, jazz & rock in " Blue thinkin' " featuring a special guest appearance by saxophonist Alex Van De Meulenbroecke, in my opinion a big plus for this album. Maybe a good tought to get Alex in the band as a full member? Of course there's also Blues aplenty . . . "Stoned (but too drunk to see)" has good drive & I very much appreciate "Sweet Little QT Pie " whilst "Busted " is a story on his own but nevertheless a good song. Although I miss the enthusiasm of their first demo I must say that "Busted Sessions" is another step in the right direction. In other words, more live gigs for these 4 guys."
Source: Blues Freepress"Meensel Blues 2004. Next in line was The Hoodoogang. This band was formed in 2002 out of the ashes from The Mark Marshall Band, Highway 49 en Blue Buck. The band plays good oiled muscled chicagoblues with original interventions. Mainly songs from the first full cd 'Busted Sessions' is what we heard. Fernando Neris, guitarplayer from spain was in great shape and gave away some great solo's and a fine piece of lap steel guitar. This is a band that's gonna be heard of in the future."
Source: Mieke Geukens en Wim Huybrechts (Back To The Roots)"The Hoodoogang is a Belgian band founded in 2002. It didn't take them long to record a demo "Hoodoo you do" filled with covers and once they got the hang of recording together they produced this full CD by the end of 2003. Full in this case means 9 songs that cover a little under 37 minutes of original Hoodoogang music. The band explores the boundaries of bluesmusic and touches some jazz and rock along the way. For the songs they leaned just a little on the music of other great artists. Call it inspiration. The songs have a certain drive and are well worth listening to. I for one always try to imagine how things sound live on stage and I think with this collection of songs the band can make an audience feel good and dance too. Singer El Grande does not have a whisky&smoking voice and also doesn't try to sound like he has one. It's all honest singing and this makes it sound very fresh and convincing as far as I am concerned. At some points the band chooses to do things in a more complicated way than strictly necesarry, e.g. adding more notes than one would expect. Sometimes simple can be very much okay too. But what the ..., it sounds all very good and it does prove they're good musicians, all of them. For those interested the site of the bands also contains a page where the songs are sort of technically explained. How and why, so to speak. Interesting stuff. The Hoodoo Team: El Grande Shouter Fernando Neris Guitar Gette Zonderman Bass Zen Fannoy Drums Additional musician: Alex vd Meulebroeke Tenor Saxophone"
Source: BluescruisersVerslag - Kroegentocht Antwerpen - 10/11/2004
[...]Onze tocht ging verder… nu richting Buster.
Deze kroeg stond niet op de affiche maar zij waren zo wijs geweest om The Hoodoogang op visite te vragen. Een schitterend idee vonden wij, want deze band was geprogrammeerd in een kroeg die had afgezegd. Het had wel dus jammer geweest hadden ze er niet bij geweest. Temeer dat wij wisten dat ze die avond enkele live nummers zouden opnemen voor hun op stapel zijnde nieuwe cd. Uiteindelijk bleek dat de live opnames niet konden doorgaan maar toch werd een try-out gegeven van een groot aantal nummers uit hun nieuwste schijf. De bende was weer lekker op dreef met een zeer goed bij stem zijnde El Grande, een zoals altijd schitterende Fernando Neris op gitaar, een sober bassende Geert Zonderman en een Zen Fannoy die ons trakteerde op een stevige drumsolo. Zo hoorden wij 'Rollin' and Tumblin', 'Sweet Little QT Pie' waarbij El Grande zijn vriendin Inge ten huwelijk vroeg. Ja, ja jongens een primeur en by the way: ze antwoordde met een "Ja". Uit de nieuwe cd hoorden wij nog 'Go Ahead, Scratch' wat een prachtig nummer is en dit in de beste West Coast Jump stijl. Blijkbaar slaat The Hoodoogang de weg in van de West Coast Jump blues en dat klinkt formidabel. Ik ben benieuwd naar de release van hun nieuwste cd. Toch was het tijd om afscheid te nemen want we hadden nog wat adressen op ons verlanglijstje staan.[...]
"The Hoodoogang - "Busted Sessions": Full cd - BE Kort na hun ontstaan in 2002 bracht de Leuvense band The Hoodoogang een eerste demo uit. Met dit schijfje hoopte men wat meer naambekendheid te verwerven - is dat niet altijd de bedoeling? - en naar verluidt lukt hun dit vrij aardig. Van stilzitten moeten deze jongens niet weten: in november 2003 doken ze de studio in om er het volwaardige "Busted Sessions" op te nemen. Dit album dat onder eigen beheer is uitgebracht krijgt op zichzelf al een onderscheiding omdat alle negen tracks eigen werk zijn. Alhoewel The Hoodoogang van een oorspronkelijke instrumentale jazzband flink is geevolueerd naar een volwaardige viermans bluesformatie lijkt het me toch dat oude liefde nooit roest. Een swingend jazzritme in 'Nerisatin'' en de crossover sound van blues, jazz en rock in 'Blue Thinking' zijn er treffende voorbeelden van. De toevoeging van tenorsaxofonist Alex van de Meulebroeke als gastmuzikant op deze jazzy nummers geeft naar mijn idee deze plaat een grote meerwaarde. Misschien een gedachte om Alex volledig in de band op te nemen? Uiteraard zijn er bluesnummers terug te vinden: 'Stoned (but too drunk to see)' waar behoorlijk wat snee op zit en het swingende 'Sweet Little Ot Pie' konden mij in grote mate boeien. 'Busted' is dan weer een verhaal op zichzelf, maar een tof nummer is het wel. Ofschoon ik het joviale van de demo een beetje mis, is Busted Sessions volgens mij alweer een stap in de goede richting. Met andere woorden, meer live optredens liggen in het verschiet. Info: Busted Sessions / eigen beheer / HooDoo_001 "
Bron: Bobtje Blues"Verslag: Jazz en Blues kroegentocht Datum: 10 november 2003 Hoodoogang: Van deze vier mans formatie bestaande uit El Grande (zang), Fernando (gitaar), Gette (bas) en Zen (drums) hadden wij al veel goeds gehoord en zodoende hadden wij de gelegenheid om ze hier aan het werk te zien. Ik moet zeggen dat ze ons wel konden bekoren. Vooral Gette aan de bas was uitstekend. El Grande zingt in de traditie van de beste bluesshouters en de gebrachte muziek , swingende blues en even tijd voor boogie, was van hoge kwaliteit. Geen slecht begin dus. Jammer dat we vroeger moesten weggaan, maar er stonden nog meer groepen op ons verlanglijstje."
Bron: Bobtje Blues"Meensel Blues 2004 Vervolgens was het de beurt aan The Hoodoogang.Deze groep werd opgericht in 2002 in het Leuvense, door muzikanten die hun sporen verdienden in groepen zoals The Mark Marshall Band, Highway 49 en Blue Buck.De band bracht vakkundig gespierde Chicago-blues met originele interventies.Men putte in hoofdzaak uit de full cd 'Busted Sessions'.Vooral Fernando Neris, gitarist van Spaanse origine, was in bloedvorm wat, resulteerde in spetterende solo's en een knap stukje lapsteelgitaar.Deze band heeft zeker toekomstperspectieven."
Bron: Mieke Geukens en Wim Huybrechts (Back To The Roots)"The Hoodoogang Dat onze zuiderburen bekend staan om kwalitatief hoogstaande bluesacts was ons al jaren bekend.Zo ook het kwartet The Hoodoogang. Ambitieus en een echte liveband. Geinspireerd door namen zoals Stevie Ray Vaughn en BB King, via albert Collins naar Robben Ford en Paul Lamb, speelt The Hoodoogang zowel eigen werk als bewerkingen van hun voorbeelden. Opvallend is het volstrekt eigen geluid dat de band daarbij weet te vinden, waarbij stevige bluesrock wordt afgewisseld met aanstekelijke bluesballads. Zoals vanouds weer lekker bluesen in Cagé Bartje."
Bron : uitloper , podia 's Hertogenbosch"THE HOODOOGANG (Beau de L’Air – Hamme – 07/05/04) De tijd staat niet stil , en inmiddels is VZW Blues Oan Daa Stoazze al aan het voorlaatste optreden toe van het seizoen 2003 – 2004. Hiervoor was THE HOODOOGANG gecontacteerd, want “On Tour” ter promotie van hun eerste cd:’Busted Sessions’. Opgericht in 2002 uit een mengelmoes van leden van Marc Marshall Band, The Bluesteasers en de uit Malaga afkomstige Hoochie Coochie Men, hebben ze ondertussen al menige blueswatertjes doorzwommen. Hun stijl hebben ze geput uit het werk van onder andere Stevie Ray Vaughn , Paul Lamb, BB King of nog Albert Collins in combinatie met eigen composities. Er werd ingezet met ‘Need Somebody’ , en onmiddellijk was de toon gezet voor wat verder komen zou. Het vonkje dat het verschil maakt tussen een goed optreden en een zeer goed optreden was al aanwezige van bij de eerste noot. En geloof mij vrij, dit zou een uitzonderlijk optreden worden. Er werd aangesloten met drie nummers uit de cd ‘Premonition of Sadness’ , het swingende ‘Sweet Little QT Pie’ en het geweldige ‘Stoned(But To Drunk To See)’. Fernando Neris toverde geweldige klanken uit zijn gitaar waarbij hij bijwijlen deed denken aan Jimmie Vaughn. Geregeld de lapsteel bovenhalend om nog wat meer magie in de kroeg te brengen. Geert Zonderman bespeelde zijn 5-string bas op zeer hoog niveau en Zen Fannoy geselde zijn drumstel dat het niet mooi meer was. De warme en diepe stem van El Grande , in de beste bluesshouters-traditie, gaf het geheel de complete finishing touch. ‘Walking Blues’ , ‘Busted’ (dat klonk als een echt ouderwets Zappa-nummer) , ‘Tin Pan Alley’ een obligate maar denderende versie van ‘Hoochie Coochie Man’ (met uit het publiek geplukte gastvrouw) besloten een adembenemende eerste set. Na even op adem te zijn gekomen, leek het publiek klaar voor de tweede ronde. ‘Worksong’ , ‘Rolling & Tumbling’ , ‘No One Hear My Blues’ , ‘Do You Need Me’ om maar enkele pareltjes te noemen, om af te sluiten met ‘Suitcase Full Of Blues’. Er werd zelfs een niveau hoger gespeeld. Kan men zich overtreffen? Ja, dat heeft The Hoodoogang zeker gedaan. Niemand kwam er bedrogen , uit integendeel . Het publiek was razen enthousiast en mocht nog even nagenieten bij een drietal bissers als zijn ‘Angel’ van wijlen Jimi Hendrix , ‘Help Me’ , om definitief te sluiten met Tommy Castro’s ‘Can’t Take A Good Man Down’. Dit optreden is het beste dat ik in Beau de L’Air al heb gezien op die voorbije 4 jaar. Stevig, swingend, gedreven, op zeer hoog niveau spelende muzikanten, bijna aan de perfectie reikend, en ik weeg mijn woorden. Op die bijna drie uur , hebben wij de boys niet kunnen betrappen op een niveauverzwakking . Het is niet voor iedereen weggelegd om een hele set een zo hoog niveau aan te houden , maar The Hoodoogang is daar met brio in geslaagd. De cd van The Hoodoogang is een stevige aanrader, al kan dat niet tippen aan de live kwaliteiten van de band. Maar kopen toch die hap. Nog een goede raad van nonkel Marcel: als je ziet dat The Hoodoogang in je contreien komt, aarzel dan niet, koop een ticket en ga luisteren, je zal er niet bedrogen uitkomen. Marcel."
Bron: Beau de 'LAir
